Egel

Nog maar net was ik onder de dekens gekropen toen ik iets hoorde. Beter luisteren bracht niets op. Lekker weer de dekens om me heen en verdorie weer hoorde ik het. " Ja dag hoor, ik ga slapen, ik verbeeld het me." Maar ja, je oren zijn goed. Na de derde keer ben ik opgestaan en heb voor het raam staan luisteren. Weer hoorde ik niets. De vierde keer deed ik het raam heel zachtjes open en luisterde. En ja, daar was het weer. Wat was het nou voor dier? Weer hoorde ik het en wist inmiddels welke richting ik mijn oor moest richten. Geen kat, geen hond geen vogel maar het was wel een dier in nood. Dat kon ik heel goed horen. Zachtjes ben ik naar beneden geslopen om niemand wakker te maken en heb mijn jas over mijn nachtjapon gedaan. Geen gezicht natuurlijk maar om 03.30u lopen er niet zoveel mensen op straat. Naar links moest ik en ik liep een stukje. Daar hoorde ik het gejammer aan de andere kant van de straat. Mijn oren brachten me naar een voortuin. In het donker kon ik weinig zien maar gelukkig zat er een aansteker in mijn zak. Bij het kleine vlammetje zag ik wie er zo aan het huilen was geweest. Een egel. Ik wist helemaal niet dat ze zoveel geluid konden voortbrengen. Om die tuin stond er een hekwerkje van halfronde paaltjes die met ijzerdraad aan elkaar vast zaten. De egel wilde van de hogergelegen tuin naar de lagergelegen tuin. Hup over het hekje heen maar daarbij was een pootje achter het ijzerdraad geraakt. Het beestje hing aan zijn pootje. Na goed kijken wist ik hoe ik hem omhoog moest schuiven en verloste hem van zijn pijn. Als dank rende hij als een gek weg. Een dag later zag ik plotseling in onze tuin net zo'n grote egel zitten, goed in het zicht en midden op het pad. Het moest 'mijn' egel wel zijn want de rest was al lang in winterslaap. "Ach kijk toch", zei ik lekker zweverig "hij komt me bedanken!" Jos keek me alleen maar aan, zijn ogen zeiden genoeg  :-) Maar, het is waar, de egel is al de jaren dat we daar woonden bij ons gebleven. Speciaal voor hem maakte ik een rommelhoek met takken en troep. De meeste schik hadden we als we met visite in het prieel zaten. Plotseling kwam er dan een gil en benen werden omhoog gestoken. Pietje kwam weer even langs.